Je gebruikt op dit moment een verouderde browser die niet door onze website wordt ondersteund.
Wij raden je aan om onze website in een andere browser te openen.
Op deze manier ben je verzekerd van een beveiligde en goed functionerende website.
Travel Store logo
loader
×
Travel Store is lid van de SGR Travel Store is lid van de ANVR
0183-666777
Momenteel gesloten
Eleni, Travel Agent
Eleni
Travel Agent

Hulp of advies nodig?

×






In love with Ibiza deel I

30 maart 2020
808

“.. Ik kijk wat dromerig uit het raampje van het vliegtuig als ik plotseling land zie. Een grillige kustlijn doemt uit het niets op en de aller eerste kennismaking met Ibiza is een feit. “Had ik mij eigenlijk iets van het eiland voorgesteld?” vraag ik mij stilletjes in mijn hoofd af. De verhalen zijn altijd zó uiteenlopend. Veel tijd om erover na te denken heb ik niet, de stoelriemen moeten vast en de piloot zet de daling in. Na precies 2 uur en 15 minuten staat het vliegtuig op de luchthaven van Ibiza. Ik gris mijn tas van de stoel en begeef mij zo snel mogelijk naar de aankomsthal. In mijn enthousiasme loop ik bijna de verhuurmaatschappij voorbij waar ik voor de komende dagen mijn auto heb gehuurd. Want van alle verhalen over het eiland werd één ding duidelijk; een huurauto is een must. En dus vertrek ik 20 minuten later, mét auto en een grote routekaart, vanuit de garage van de luchthaven. Klaar voor het avontuur!

Wat meteen opvalt zijn de schreeuwerige reclameborden aan de kant van de weg. Ik herken de namen niet gelijk maar vermoed dat het iets met de grote discotheken te maken heeft. “Dus toch!” mompel ik hard op. Ik was er al voor gewaarschuwd, Ibiza is om te feesten. Maar ik besluit na dit korte ritje nog geen oordeel te vormen en het stuur om te gooien; van de drukke weg af. Voor ik het weet rijd ik door een typische badplaats waar ik zelfs een Nederlandse snackbar tegen kom. “Meen je dit?” Ik geef nog wat extra gas en volg de weg die plotseling stijl omhoog gaat. De bebouwing wordt minder en de zee komt van alle kanten tevoorschijn. Voor mij komt een grote, oude stenen muur tevoorschijn en besluit mijn auto langs de kant van de weg te zetten om lopend verder te gaan. De trap is een flinke klim maar mijn nieuwsgierigheid wint het. Bij de laatste trede draai ik mijn hoofd omhoog en hou ik van schrik mijn adem in. Zo ver het oog rijkt zie ik de blauwe Mediterrane zee voor me. De felle zonnestralen zorgen ervoor dat mijn ogen samenknijpen maar ik kan het beeld voor me nog niet loslaten. “Waanzinnig uitzicht!” roep ik en besluit het pad verder te volgen.

Ik slenter tussen hoge, oude gebouwen en smalle steegjes en heb geen idee waar ik mij precies bevind. Plotseling, aan het einde van het smalle pad doemt een nieuw uitzicht op. De witte, typisch Spaanse huisjes liggen tegen de berg opgebouwd en in de verte weer die prachtige blauwe zee op de achtergrond. Ik blijf foto’s maken, al geven deze moeilijk weer hoe prachtig het hier is. Mijn pas versnelt en ik merk dat de drukte toeneemt. De smalle huizen met grote, gekleurde deuren veranderen langzaam van woonhuis naar kleine, schattige boetiekjes. De knoflookgeur komt mij tegemoet en ik merk dat ik best trek begin te krijgen. Op een schattig plein hangt een kleurrijk uithangbord met ‘La Oliva’ erop. Ik loop naar binnen en vraag of er een plekje vrij is. De vriendelijke ober vraagt of ik gereserveerd heb, het is er namelijk altijd zó druk! Maar ik heb geluk. Een paar tellen later krijg ik een overheerlijk bord Paella voorgeschoteld en langzaam bekruipt mij het vakantiegevoel.

Vanaf mijn tafeltje observeer ik de mensen die langslopen. Ik zie gezinnen met jonge kinderen, spelend en rennend over het autovrije plein. Maar ik zie ook stelletjes, hand in hand verliefd door de smalle straatjes dwalen. Mijn bord is inmiddels leeg en ik besluit op te stappen. Omdat ik eigenlijk geen goed beeld heb van de grote van het eiland besluit ik terug naar mijn auto te lopen. Op mijn voucher lees ik dat ik naar de plaats ‘San Rafael’ moet; het zegt mij nog niet veel. De kaart zegt dat ik het beste richting San Antonio aan kan houden en besluit dat maar te doen. Achter mij wordt de hoge stenen muur steeds kleiner en de drukte neemt weer toe; toeterende auto’s slingeren zonder enige gêne over de rijweg. ‘Typisch Spaans dit!’ en ik lach er maar een beetje om. In de verte herken ik de plaats ‘San Antonio’ op de borden en volg deze tot dat ik plotseling een klein bordje langs de weg zie staan. Ik herken de naam van mijn hotel maar zie werkelijk niks anders dan dennenbossen. Stiekem maakt mijn hart een sprongetje en volg maar al te graag het kiezelachtige pad. Net op het moment dat ik mij afvraag of ik het wel goed rijd zie ik aan het einde van het pad een klein gebouwtje. Verscholen in het groen van de omgeving valt het bijna niet op. Mijn auto parkeer ik en ik stap nieuwsgierig naar binnen.

‘Buenos Dias Senorita!’ hoor ik vanachter een klein bureautje komen en de vrouw kijkt als of ze wist dat ik ieder moment binnen zou wandelen. Ze overhandigd de sleutels van de kamer en geeft met haar hoofd een vriendelijk knikje naar de bagage. ‘Deze laat ik zo direct naar je kamer brengen’ hoor ik haar zeggen. De gastvrijheid geeft een gevoel van een warm welkom en ik bedenk mij dat dát toch wel de charme is van een klein hotel. Voor mij draait de grote, houten deur open en zie ik langzaam mijn kamer voor de komende nachten verschijnen. Een opgemaakt bed met verse bloemen op het nachtkastje is het eerste wat opvalt. De balkon deuren staan op een kiertje en ik duw ze met mijn handen uit elkaar. Een groene deken bedekt het heuvelachtige landschap en ik herken direct de geur van sinaasappelbomen. Onder mij ligt het zwembad er kalm bij en hier en daar zie ik mensen ontspannen op één van de comfortabele ligbedden. Terwijl ik geniet van dit prachtige uitzicht hoor ik achter mij zacht geklop op de deur. ‘Hola!’ De vriendelijke dame van de receptie stapt mijn kamer binnen en zet mijn bagage in de hoek van de kamer. In mijn handen drukt ze een papiertje waarop ze met haar vinger wijst naar een yogales die start in een kwartiertje. Aan mijn uitdrukking ziet ze waarschijnlijk dat het niks voor mij is, maar ze houdt vol waardoor ik een kwartier later toch op een matje plaats neem. Terwijl de zon langzaam achter de bergen zakt bedenk ik mij wat ik in een aantal uren op dit kleine eilandje al heb meegemaakt. Denkend aan de gastvrije mensen, het heerlijke eten en de verschillende vergezichten zorgt voor een kleine glimlach op mijn gezicht, wetende dat ik nog een aantal heerlijke dagen in het vooruitzicht heb. Ik kan niet wachten..”

Benieuwd naar onze scherpe aanbiedingen naar Ibiza? Check hier ons aanbod

Door: Kim Stoop

 

Welkom bij de Travel Store!

Om je zo goed mogelijk te kunnen helpen maken wij gebruik van cookies. Van onszelf en derde partijen. Deze cookies vergroten het gebruiksgemak, maken aanbiedingen relevant en zorgen dat informatie van derden werkt. Wil je meer weten over de cookies? Lees het hier.